Sunday, February 21, 2010

போதை

(21st February is International Mother Language Day and we have a series of posts related to this subject on our blog today. This post has been written by our guest blogger Naga Chokkanathan. Naga Chokkanathan , writes with pen name “N. Chokkan”. He is the author of 30+ tamil books, some of which are translated in English. He lives in Bangalore and works for CRMIT Solutions Private Limited. He regularly blogs at http://nchokkan.wordpress.com/ )

1998ம் வருடம் ஜூலை மாதத் தொடக்கம். நாங்கள் செகந்தராபாத் ரயில் நிலையத்தில் வந்து இறங்கியபோது எங்களை வரவேற்க ஒரு நண்பன் காத்திருந்தான்.

அவனும் கோயம்பத்தூரில் எங்களோடு படித்தவன்தான். கடைசி வருடக் கேம்பஸ் இண்டர்வ்யூ(வளாக நேர்முகத் தேர்வுகள்?)க்களில் எங்கள் எல்லோருக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் (ஆனால் வெவ்வேறு கம்பெனிகளில்) வேலை கிடைத்தது. அவன் எங்களுக்குச் சில வாரங்கள்முன்பாகவே செகந்திராபாத் வந்து செட்டிலாகிவிட்டான்.

அதுவும் ஒருவிதத்தில் நல்லதுதான். பாஷை தெரியாத ஊரில் போய்த் திண்டாடுவதைவிட, அவனுடன் தொற்றிக்கொள்வது சௌகர்யம்.

அவனுக்கும் அது பாஷை தெரியாத ஊர்தான். ஆனால் சில நாள் அனுபவம் இருக்கிறதில்லையா? அந்த தைரியத்தில் எங்களை வரவேற்க வந்துவிட்டான்.

ரயிலில் இருந்து இறங்கியவுடன் அவனிடம் நான் கேட்ட முதல் கேள்வி, ’இங்க தமிழ்ப் பேப்பர், புத்தகம்ல்லாம் கிடைக்குமா?’

’எனக்குத் தெரியாது’ அலட்சியமாகச் சொன்னான் அவன், ‘போலாமா?’

நாங்கள் எங்களுடைய பெட்டி, படுக்கை, பைகளைச் சேகரித்துக்கொண்டு பிரம்மாண்டமான செகந்திராபாத் ரயில் நிலையத்தை அளந்தபடி நடந்தோம், ‘இங்கிருந்து ஹைதராபாத் எவ்ளோ தூரம்?’

’பக்கம்தான்’ என்றான் அவன், ‘இது ரெண்டும் ட்வின் சிட்டீஸ் ஆச்சே!’

எனக்கு ‘ட்வின் சிட்டீஸ்’ என்பதன் அர்த்தம் தெரியாது. ’இரட்டை நகரங்கள்’ என்று தமிழில் சொன்னாலும் புரியாது. வெறுமனே தலையாட்டிவைத்தேன்.

அன்றைக்கு நாங்கள் செகந்திராபாதில் அவனுடைய அறையிலேயே தங்கிக்கொண்டோம். மறுநாள் தொடங்கி ஹைதராபாதில் எங்களுக்கென்று தனி அறை தேடுவதாகத் திட்டம்.

21 மணி நேரப் பயணக் களைப்பில் நன்கு தூங்கி எழுந்தபிறகு, குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தோம். அசட்டுத் தித்திப்பு சாம்பாருடன் தோசை சாப்பிட்டுவிட்டு ரோட்டில் இறங்கியபோது, ஒரு புத்தகக் கடை கண்ணில் பட்டது.

கோயம்பத்தூரில் எனக்குப் புத்தகக் கடைகள்தான் திருத்தலங்கள். அதிலும் பழைய புத்தகக் கடைகள் என்றால் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரத்துக்குத் தயாராகிவிடுவேன். சாய்பாபா காலனி, காந்திபுரம், டவுன்ஹால் ஏரியாக்களில் ஒரு கடையை விட்டுவைத்தது கிடையாது. மாத நாவல்கள், தொடர்கதை பைண்டிங்குகள், லைப்ரரியிலிருந்து திருடிவரப்பட்ட (அல்லது எடைக்கு அள்ளிக்கொண்டுவந்த) புத்தகங்கள், வார, மாத இதழ்கள் என்று Dust Allergyயைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் புரட்டிப்போட்டு மேய்ந்திருக்கிறேன். அப்பா எனக்குக் கொடுக்கும் பாக்கெட் மணியில் 70% (மிகை இல்லை) புத்தகங்களுக்குதான் செலவாகும்.

ஆனால் இப்போது, இரண்டு நாளாக ஒரு தமிழ் எழுத்தைக்கூடப் பார்க்காமல் தவித்துப்போயிருந்தேன். ரயில் வரும் வழியெல்லாம் ஜிலேபி ஜிலேபியாகத் தெலுங்கு அட்சரங்கள்தானே!

‘செகந்திராபாத்ல எல்லா தமிழ்ப் பத்திரிகையும் உடனே கிடைக்கும்’ என்று யாரோ ஒரு நண்பர் தைரியம் சொல்லியிருந்தார். ஆகவே, அந்தக் கடையை மிகுந்த ஆவலுடன் அணுகினேன்.

ஆனால், அங்கிருந்தவை அனைத்தும் தெலுங்கு இதழ்கள்தான். ஓரமாகச் சில ஆங்கிலச் செய்தித்தாள்கள். மற்றபடி மருந்துக்கும் தமிழ் வாசனை லேது.

ஆந்திரத் தலைநகருக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு தமிழ்ப் பத்திரிகைகளை எதிர்பார்ப்பது கொஞ்சம் ’டூ மச்’தான். நம் ஊரில் தெலுங்கு, கன்னட இதழ்கள் அத்தனை சுலபத்தில் கிடைக்குமா என்ன?

ஏன் கிடைக்காமல்? கல்லூரியில் என்னோடு தங்கியிருந்த ஒரு நண்பன் வாராவாரம் தன்னுடைய மனத்துக்கிசைந்த தெலுங்கு இதழ்களை உடனுக்குடன் வாங்கிப் படித்துவிடுவான். கோயம்பத்தூரில் அநேகமாக எல்லாக் கடைகளிலும் மலையாள தினசரிகள், சஞ்சிகைகள் கொத்துக்கொத்தாகக் கிடைக்கும்.

அப்படியானால், செகந்தராபாதிலும் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டுத் தேடினால் தமிழ்ப் பத்திரிகைகள் கிடைக்கவேண்டும், இல்லையா?

நான் பராக்குப் பார்த்தபடி யோசித்துக்கொண்டிருக்க, நண்பர்கள் என் தோளில் துண்டைப் போட்டு இழுத்துச் சென்றார்கள், ‘முதல்ல வீடு தேடணும். வாடா!’

அடுத்த சில தினங்கள், செய்தித்தாள்களின் வரி விளம்பரங்களை நோட்டமிடுவது, புரோக்கர்களுடன் அரைகுறை ஹிந்தியில் சம்பாஷிப்பது, வீட்டு உரிமையாளர்களிடம் பேரம் பேசுவது என்று பரபரப்பாக ஓடியது. கடைசியாக எங்கள் அலுவலகத்திலிருந்து சுமார் இரண்டரை கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் ஒரு தக்கனூண்டு அறை வாடகைக்குக் கிடைத்தது.

செகந்திராபாதுடன் ஒப்பிடும்போது, ஹைதராபாத் ஒரு பிரம்மாண்டமான ராட்சஸனைப்போல் தெரிந்தது. எல்லோரும் தெலுங்கு, ஹிந்தி (உருது?) பேசினார்கள். இந்தியாமுழுவதிலும் இருந்து ‘fresh-out-of-college’ இளைஞர்கள் சங்கமித்திருந்த பயிற்சி மையத்தில் ஆங்கிலம்மட்டுமே பொதுமொழியாக இருந்தது, வீட்டுக்கு வெளியில் தமிழ்ப் பேச்சைக் கேட்பதே அபூர்வமாகிவிட்டது.

கோயம்பத்தூரில் இருந்தவரை, நான் அநேகமாக பத்து அல்லது பதினைந்து வார, மாதப் பத்திரிகைகளைத் தவறாமல் வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். இப்போதுகூட, அந்தக் காலகட்டத்தில் வந்த இதழ்களில் யாரெல்லாம் எழுதினார்கள், எந்தக் கதைக்கு யார் ஓவியம், எந்தத் தொடர் எத்தனை அத்தியாயம் வந்தது என்று என்னால் ஓரளவு சரியாகவே சொல்லிவிடமுடியும். அப்படி ஒரு பித்து.

ஆனால் இங்கே, குமுதம், விகடன்கூடக் கிடைக்கவில்லை. அல்லது, எங்கே கிடைக்கிறது என்று தெரியவில்லை. ஒரு பிராண சிநேகிதனைப் பிரிந்து வந்த உணர்வு.

கொஞ்சம்கொஞ்சமாக நான் இந்த (ஏ)மாற்றத்துக்குப் பழகிக்கொண்டேன். தமிழ்ப் புத்தகம்தானே? எங்கே போகுது? எப்பவாச்சும் ஊருக்குப் போனா மொத்தமாக வாங்கிப் படிச்சுக்கலாம்!

அது இன்னொரு பிரச்னை. ஹைதராபாதிலிருந்து எங்கள் ஊருக்குப் போக ரயிலில் 20+ மணி நேரம், போதாக்குறைக்கு, அதன்பிறகு பஸ் பயணம் வேறு. இப்படிப் போக, வர 3 அல்லது 4 நாள் காலியாகிவிடுவதால், மிக நீண்ட விடுமுறை கிடைத்தாலொழிய ஊருக்குப் போகமுடியாது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், உடன் தங்கியிருக்கும் நண்பர்கள் பேசக் கேட்கும் தமிழ்தவிர வேறு தாய்மொழி வாசமே இல்லை. எப்போதாவது அலுவலகத்தில் தமிழ் வார்த்தைகள் காதில் விழும். அவையும் உடனடியாகத் திருத்தப்பட்டுவிடும் – காரணம், ’கார்ப்பரேட் என்விரான்மேன்ட்ல ஜெயிக்கணும்ன்னா, முதல்ல உங்களுக்குள்ளே நல்லா இங்க்லீஷ் பேசக் கத்துக்குங்க, ரொம்ப அவசியம் நேர்ந்தாலொழிய தமிழ்ல பேசிக்காதீங்க’ என்று எங்கள் சீனியர் ஒருவர் எல்லோருக்கும் ‘அட்வைஸ்’ செய்திருந்ததுதான்.

அப்போது எனக்கு ஆங்கிலத்தில் மொத்தம் தெரிந்ததே 500 வார்த்தைகள்தான். (இப்போது கொஞ்சம் பரவாயில்லை, 550!) இதை வைத்துக்கொண்டு எப்படி ‘கார்ப்பரேட் என்விரான்மென்ட்’டில் பிழைப்பது? யாரிடமும் வாயைத் திறக்கவே பயமாக இருந்தது.

எரிச்சலில் நான் இன்னும் தீவிரமாகத் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளைத் தேட ஆரம்பித்தேன். குமுதம், விகடன், கல்கிகூட வேண்டாம். ஒரு ’ராணி’யோ, ’தேவி’யோ, ’ஞான பூமி’யோ, ’வேளாண்செய்தி’யோ கிடைத்தால்கூடப் போதும், நெருப்புக்கோழிபோல் அதில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டுவிடலாம்.

என்னுடைய அதிர்ஷ்டம், நான் எவ்வளவு தேடியபோதும் ஹைதராபாதில் தமிழ்ப் பத்திரிகைகள் தென்படவே இல்லை. எனது நண்பர்கள் யாரும் இந்த விஷயத்தில் எனக்கு உதவியாகத் ‘தேட’ அக்கறை காட்டவில்லை. பல வருடமாக இங்கேயே தங்கியிருக்கும் ‘சீனியர்’ தமிழர்களிடம் விசாரித்தால், ‘தமிழ் புக்ல்லாம் எதுக்குடா? வேணும்ன்னா தெலுங்குல ஆனா, ஆவன்னா எழுதிக் கத்துக்கோ’ என்று நக்கலடித்தார்கள்.

வேடிக்கையான விஷயம், என்னுடைய ஆந்திர நண்பர்களுக்கு எப்படியோ என் தவிப்பு புரிந்தது. எனக்கு உதவ விரும்பினார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கும் தமிழ்ப் புத்தகங்களைத் தேடிப் பிடிக்கும் அளவு செல்வாக்கு இல்லை. கூகுள் தேடல், இணையத்தில் உதவி கேட்கும் Forumகளெல்லாம் அப்போது அறிமுகமாகியிருக்கவில்லை.

கடைசியாக, நான் ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையையும் இழந்திருந்தபோது ஒரு செவிவழிச் செய்தி கிடைத்தது, ‘செகந்தராபாத் ரயில்வே ஸ்டேஷன் பக்கத்தில தமிழ்ப் புத்தகமெல்லாம் உடனுக்குடன் கிடைக்கும்.’

இது உண்மையா, அல்லது என்னுடைய ‘நண்பர்’கள் என்னை அலையவைத்துக் கேலி செய்யத் திட்டம் தீட்டுகிறார்களா என்பதுகூட எனக்குத் தெரியவில்லை. வண்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு புறப்பட்டுவிட்டேன்.

ஹைதரபாதுக்கும் செகந்தரபாதுக்கும் இடையே நடு வகிடு எடுத்த இரட்டைப் பின்னல்மாதிரி ஒரு நீண்ட ரோடு உண்டு. அதன் மையத்தில் விமான நிலையம் இருந்ததாக நினைவு (இப்போது அதை வேறு எங்கோ மாற்றிவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள்).

அந்தச் சாலையில் அப்போதுதான் நான் முதன்முறையாகச் செல்கிறேன். செகந்தராபாத் ‘இப்ப வருமோ’, ‘எப்ப வருமோ’ என்று தவித்தபடி வண்டியை விரட்டினால் சுமார் ஒரு மணி நேரம் கழித்து பெயர்ப் பலகைகளில் ஊர் மாறியது. ரயில் நிலையம் எங்கே என்று விசாரித்துக்கொண்டு வலதுபக்கம் திரும்பினேன்.

அங்கே பிளாட்ஃபார ஓரமாக ஒரு சின்னக் கடை. சுற்றிலும் புத்தகங்களை விரித்துவைத்து ஒருவர் நடுவில் சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தார்.

ஏதோ சிந்தனையில் அங்கேயே வண்டியைச் சாய்த்து நிறுத்திவிட்டு மேலே ஏறினேன். தமிழ்ப் புத்தகங்கள் தென்படுகிறதா என்று நப்பாசையுடன் தேடினேன்.

அந்தக் கணத்தை எழுத்தில் சொல்வது கஷ்டம். உணர்ச்சிவயப்படாமல், மிகைப்படுத்தாமல் இயல்பாகச் சொல்வது இன்னும் கஷ்டம். கொஞ்சம் செய்தித்தாள் நடையில் underplay செய்தால்தான் உண்டு.

அந்தக் கடையில் தமிழ்ப் புத்தகங்கள் இருந்தன. குமுதம், கல்கி, விகடன், குங்குமம் என்று ஆரம்பித்து ஜூனியர் விகடன், வண்ணத்திரை, பாக்கெட் நாவல், க்ரைம் நாவல், மாலைமதிவரை சகலமும் கிடைத்தன. அத்தனையும் லேட்டஸ்ட் இதழ்கள். நான் எதையும் வாங்கத் தோன்றாமல் அந்த இதழ்களின் அட்டைப்படங்களைமட்டும் பரவசத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன், தமிழ் எழுத்துகளின் வளைவு, நெளிவுகள், புள்ளிகள் ஒவ்வொன்றும் அப்போது கூடுதல் அழகோடு தெரிந்தன.

அன்றைக்கு நான் இருநூறு அல்லது இருநூற்றைம்பது ரூபாய்க்குப் புத்தகங்கள் வாங்கியிருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். அந்தக் கடைக்காரர் ஒரே transactionல் அத்தனை ரூபாயை அதுவரை பார்த்திருக்கமாட்டார். எனக்குத் தெலுங்கில் அவர் நன்றிகூடச் சொன்னதாக நினைவு.

நான் எல்லாப் புத்தகங்களையும் பைக் கவருக்குள் திணித்துக்கொண்டு இரட்டைப் பின்னலின் இன்னொரு வழியே ஹைதராபாத் திரும்பினேன். அடுத்த இரண்டு நாள்கள் ஒரு வரி பாக்கி வைக்காமல் படித்துத் தீர்த்தேன்.

அதன்பிறகு, வாரந்தோறும் செகந்தராபாத் பயணம், அதே கடை, புத்தகங்கள், அப்புறம் யு டர்ன் எடுத்து மீண்டும் ஹைதராபாத். அரை நிமிட வேலைக்காக, கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரப் பயணம்.

இப்போது, நண்பர்கள் என்னை விநோதமாகப் பார்த்தார்கள். என்வசமிருந்த தமிழ் இதழ்களை லேசாகப் புரட்டிப்பார்த்துவிட்டு, இதற்காக நான் செலவிடுகிற பெட்ரோல் மொத்தமும் விரயம் என்று கருத்துத் தெரிவித்தார்கள்.

போகட்டும். ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு போதை, எனக்கு இது!

***
என். சொக்கன் ...

Image Source : Ravages

blog comments powered by Disqus